Günün İncili - Luka 15. bölüm:1-10

“Vergi tahsildarları ve günahkârlar İsa’yı dinlemek için hep O’nun yanına gelirlerdi. Ferisiler ve din âlimleri, “Bu adam günahkârları sever, onlarla birlikte yemek yer! ” diye söylenmeye başladılar.

İsa onlara şu misali anlattı:, Diyor ki:
İçinizden hangi adam, Yüz koyunu var, Ve bir tanesini kaybetti, Dokuz dokuzu çölde bırakmaz, Kaybolduğunu bulana kadar peşine düşer mi?

Ve onu bulduğumda, Onu omuzlarına alır, Sevinçli
VE, Eve dönerken, Arkadaşlarını ve komşularını çağır, Benimle birlikte sevinin, Çünkü kaybolan koyunumu buldum.

Size şunu söyleyeyim, aynı şekilde tövbe eden bir günahkâr için gökte sevinç olur. Tövbeye ihtiyacı olmayan doksan dokuz salih insan için olduğundan daha çok.

Ya da hangi kadın, On bozuklukla, Eğer bir bozuk para kaybedersen. , Mumları yakma, Ve evi tarayın, ve onu bulana kadar gayretle arıyor?

Ve onu bulduğumda, Arkadaşlarını ve komşularını çağır, Benimle birlikte sevinin, Çünkü kaybettiğim bozuk parayı buldum.

Size şunu söyleyeyim, aynı şekilde Allah’ın melekleri de tövbe eden bir günahkâr için sevinirler”“.

Luka 15:1-10

Günün İncilinin Önemi

Hıristiyanlar olarak Tanrı’nın Sözüne çok değer veriyoruz. Tanrı’nın Sözüne inanmak bizi kurtarır (Rm 10;17). Tanrı’nın Sözü böylece işyerinde, toplumsal yaşamda ve hatta aile ortamında dahi tüm koşullarda yaşam için rehberimiz olur. Tanrı’nın Sözüne göre yaşamayı hedef edinmeliyiz.

Aradığı Neşe: Tanrı Kaybolanları Bulduğunda

İncil’de ilk okuduğumuzda basit görünen, ama yüreğimize ne kadar yaklaşırsak orada bir anlam dünyası olduğunu o kadar anlarız. Her gün görülen bir manzara: Umut için aç olan sıradan insanlar İsa’ya yaklaşıyor. Aynı zamanda, kimin hak ettiğini ve kimlerin hak etmediğini ölçmeye alışkın olan dindar insanlar da şüpheyle bakıyorlar. Bu iki grup arasındaki çatışma, Hıristiyan yaşamının her yönünde bir tema ortaya koyuyor: Tanrı ‘ nın günahkârlara bakış açısı ve Bizim ona bakışımız gibi.

Günlük İncil’de İsa, eleştirilere kurallarla değil hikâyelerle yapılan bir kateşizmayla cevap veriyor. Teorik bir tartışmaya girmez, ahlaki bir tartışma başlatmaz ya da argümanda “kazanmak” için uğraşmaz. Bunun yerine, kayıp koyun ve kaybolan para için iki kısa ama etkili örnek verir. Her ikisinde de asıl nokta kaybın kendisi değil, Arama. Tanrı’yı tanımlayan şey anında yargılamak değil, Arama hareketi, Kalkıp peşinden giden aşk.

Ve bulduğunda, sessizce bir parti vermez. Tanrı sadece geri dönüşü kabul etmekle kalmaz; kutluyor. Bir kalbin dönüşü, bir hayatın yeniden düzenlenmesi ve birinin bulunmasına izin verilmesi cennette sevinç yaratır. Karşılaştırma ile yaşayanların soğuk gözleri için utanç verici bir zevk, ama suçluluk, korku ya da yorgunluk taşıyanlar için derin anlamda özgürleştirici.

1) İncil’in kalbi, yaklaşan bir Tanrı

İlk dikkatinizi çeken şey İsa’nın duruşu. O, insanları kabul etmek için onların kusursuz olmasını beklemez. O. Kabul et Konuş, ye ve dinle. Ve bu kendini “doğru” olarak görenleri rahatsız ediyor. Eleştiri sadece “O günahkârlarla konuşuyor” değil Onları kabul ediyor ve onlarla yemek yiyor Yani, yakınlık yaratıyor.

Kutsal Kitap kültüründe, Birlikte yemek Birliğin ve kabullenmenin bir işareti. Bu tarafsız bir hareket değil. İsa aslında şöyle diyor: “Tanrı’nın sevgisi dışında değilsiniz”. Ve bu yapısal olarak hareket ediyor, çünkü birçokları bir hak teolojisi tarafından destekleniyor Tanrı seviyor ve sevdiği için dönüştürüyor.

Burada ayet bizi birbiriyle yüz yüze getiriyor: Ne sıklıkta Tanrı’ya yaklaşırız ve öncelikle kendimizi tamamen “bükmek” gerektiğini düşünürüz? Kaç kez kabul edilmek için kusursuz olmanız gerektiğine inandınız? İncil, yolun tam tersi olduğunu gösterir: Bizi ayakta tutan Mesih ‘ le buluşmamızdır. Dönüşüm sarılmadan doğar, aşağılanmaktan değil.

2) Kaybolan koyun: Birinin değeri

İsa, yüz koyunu olan ve onlardan birini kaybetmiş bir çobanın hikayesini anlattı. Kaybı kaçınılmaz olarak kabul etmiyor. Kalkıp arkaya gidiyor. Birçokları için bu fazlalık gibi görünüyor. Tek bir tane almak için doksan dokuzunu çölde bırakmak mı? Ama abartı kasıtlı. İsa, Tanrı’nın sevgisinin Hesaplamaz Bildiğimiz kadarıyla.

İnsan mantığı 99’un çok iyi olduğunu söylüyor. Bir tanesi fazla bir fark yaratmaz
İlahi mantık şöyle der: Bir tanesi her şeyi değiştirir

Ve burada çok derin bir gerçek var: Tanrı’ya göre, sen istatistiksin. Senin adın, geçmişin, yaraların, arzuların var ve Tanrı seni kaybetmekle yetinmiyor. Tanrı olmak için sana ihtiyacı olduğu için değil, gerçekte seni sevdiği için.

Resim çok güzel: Çoban koyunu bulur ve onu omuzlarında, Sevinçle. Onu sürüklemez, cezalandırmaz. Yolda vaaz vermez. Şarj ediyor. Zayıf, kafası karışık, yorgun ve geri dönemeyecek kadar güçsüz hissettiğinde… Tanrı performans istemiyor. Tanrı yükler. Tanrı’nın sevgisi, bizi eve döndüren sessiz bir kucaklama.

Ardından bir ziyafet gelir. Çoban arkadaşlarını ve komşularını davet eder, onunla birlikte sevinirler. Başka sözlerle, bir kişinin fidyesi Tanrı ile günahkâr arasındaki özel bir olay değildir. Bu bir topluluk etkinliği. Bütün gökyüzü sevinç içinde. Kilise böyle bir yer olmalı: Yargılar toplayan bir mahkeme değil, yeni başlangıçlar kutlayan.

3) Dönüşüm: Suçlamadan daha fazlası, anlam geri dönüşüdür

İsa tövbe eden bir günahkâr için gökte sevinç olacağını söylediğinde, ‘tövbe’nin ne anlama geldiğini anlamamız önemlidir. Bu sadece suçluluk duygusu değil. Suç sadece ağırlık olabilir. Dönüşüm daha derin: Yön değişimi, Tekrar yola koyulmak, tekrar anlam kazanmaktır.

Birçok insan farkına varmadan kaybolur. Büyük, gözle görülür günahlar işlediği için değil ama kendisinden uzakta, iyilikten ve hakikatten uzak bir yaşam sürdüğü için. Çok meşgul bir yaşam, katılaşmış bir yürek unutulmuş bir inanç boğucu bir rutin olabilir. İnsan küçük seçimlerle uzaklaşır. Fark ettiğinde, çok uzakta.

Dönüşüm, eve dönmek gibidir. Tanrı’nın bizi bulup yeniden düzenlemesine izin vermek. “Yolsuzca dolaşmak istemiyorum” demek. Merkezi geri almak demektir. Ve bu bir sevinç kaynağıdır, çünkü Tanrı sonunda kişiyi “kazanır” İnsan sonunda tekrar nefes alıyor, Yaratıldığı gibi yaşamaya geri dön.

4) Kaybolan Para: Tanrı da Sessizce Arıyor

İkinci örnek sahneyi değiştiriyor: artık tarlada bir çoban değil, evde bir kadın. Ve değerli bir para kaybediyor. O zaman bir lamba yakıp, evi tarayın. Bulana kadar dikkatlice arayın. .

Bu görüntü iki nedenden dolayı güçlüdür:

  1. Kayıp evin içinde oluyor.
    Bazen kişi kiliseden “dışta” değil, dinden “uzak” değildir İçinde kaybolmuş. Umutsuz, sevinçsiz, dua etmiyor. Evde ama bağlantısı kesik.

  2. Arama detaylı ve sabırlıdır.
    Tanrı hiçbir şekilde aramıyor. Işığı yakıyor, köşeyi değiştiriyor, tozu temizliyor. Bunu, Tanrı’nın vicdanımızı nasıl aydınlattığı gibi anlayabiliriz. Nasıl hafızamızı harekete geçirdiği ve bize gizlenmiş olanı gösterdiği gibi. Bazen insan tam da Tanrı’nın yüreğindeki bazı yerleri temizlediği anda bulunur: anılar, yaralar, alışkanlıklar, bağımlılıklar ve korkular.

Paranın bacakları yok. Tek başına dönmeyecek. Bu bize önemli bir şey öğretir: İnsanın o kadar güçsüz kaldığı zamanlar vardır ki, ilk adımı bile atamaz. Ama yine de Tanrı onu arıyor. Zevk önce gelir.

Ve onu bulduğunda, karısı da arkadaşlarını kutlamaya çağırıyor. İncil ısrarla şöyle diyor: Sevinç kurtuluşun bir parçasıdır. Bu bir ayrıntı değil. Eğer neşe yoksa, bir şey eksik demektir. Çünkü bulunma deneyimi kendimizle ilgili görüşümüzü değiştirir.

5) Merhamet skandalı: Gökyüzü reddedilenlerle sevinir

Belki de İncil’in en kışkırtıcı kısmı şudur: İsa genel bir sevinçten bahsetmiyor. O, tövbe eden bir günahkâr için sevinçten söz eder. Yani, Tanrı özellikle merhamet uçurumu yendiğinde sevinir.

Bu rahatsız edici çünkü bizi açığa vuruyor. İnsan çoğu zaman hatalarının bedelini ödemenin hoşuna gittiğini düşünür. Daha kötü birisinin olduğunu düşünerek rahatlıyoruz. Karşılaştırdığımızda kendimizi daha kutsal hissederiz. Ama İsa bunu çözer. Geri kalanların gururunu değil, kendini yitirmiş olan Tanrı’nın sevgisini vurguluyor.

Ve burada samimi bir soru ortaya çıkıyor: Birisi döndüğünde mutlu olurum?
Ya da şüpheciyim, yargılıyım geçmişi hatırlayarak yanlış olduğunu ima ediyorum?

Merhamet saf değildir. Gerçeği görmezden gelmiyor. Ama o bir insanı en kötü anına indirgemek istemiyor. O şans vermeyi seçti. Tanrı’nın yeniden inşa etme gücüne inanmayı seçer. Gökyüzü sevinir… Ve biz. ?

6) İncil’in aynası: ben bu mesellerde neredeyim?

Bu pasaj bizi farklı karakterlerle özdeşleştirmeye davet ediyor:

  • Bazen bizler kayıp koyunlarız: Kafamız karışık, uzakta yaşıyoruz ve tek başımıza dönmeye çalışıyoruz. Tanrı’nın bizi bulup taşımasına izin vermeliyiz.

  • Bazen bizler kayıp paralarız: mutlaka uzak değiller, ama içlerinden sönmüşler parlaklıktan yoksunlar evin köşelerinde unutulmuşlardır.

  • Bazen çoban ya da kadın olabiliriz: Başkalarını aramaya, vazgeçmemeye, sabırlı olmaya ve değerli olduğumuza inanmaya çağrıldık.

  • Bazen eleştiren biziz: Kıskançlıkla bakanlar, misafirleri ağırlamanın yanlış olduğunu düşünenler, kutsallığı acı çekenlerden uzak tutanlar.

İncil bizi bir taraf seçmeye davet ediyor: dinin dışlayan değil, kabul eden İsa’nın tarafı.

7) Pratik Uygulama: Bu Sözün Günümüzde Nasıl Yaşandığı?

Bu ayet sadece bizi heyecanlandırmak için değil, yaşam tarzımızı değiştirmek için yazıldı. İşte bunu uygulamanın bazı pratik yolları:

1. Kusursuzlukla değil, Samimiyetle Tanrı’ya Dönün.
Tanrı hazır olmanı beklemez. Gerçek olmanı bekliyor.

2. Arkanızda bıraktıklarınızı arayın.
Ailenizden biri, uzak bir arkadaşınız ya da düştüğünüz veya yargıladığınız birisi olabilir. Bazen basit bir “Nasılsın? “.

3. İnsanları geçmişe göre yargılamayı bırak.
Eğer Tanrı yeniden başlamaya inanıyorsa, biz kimiz ki birisinin değişmemesini emrediyoruz?

4. Küçük dönüşümleri kutla.
Tekrar dua eden kişi. Özür dileyen kişi. Tekrar denemeye karar veren kişi. Bu kutlama için bir sebep.

5. Tanrı’dan Kendisine Benzer Bir Yürek Dileyin.
Hareket eden, arayan, kolayca pes etmeyen ve şefkatini kaybetmeyen bir kalp.

8) Büyük Mesaj: Tanrı kimseyi ihmal etmez

Aslında, bu İncil’de hepimizin defalarca duyması gereken bir şey var: Tanrı bizi kayıtsız bırakmaz. Kaybolduğumuzda, O bizi bulur. Ve bizi bulduğunda, alçaltmaz; Bizi yükseltir.

Bugün kendini uzak hissediyorsan, bu İncil bir kucak.
Eğer kendini suçlu hissediyorsan, bu İncil yeni bir başlangıçtır.
Boş hissedersen, bu İncil evin içindeki bir ışıktır.
Eğer başkalarına karşı sert hissediyorsanız, bu İncil merhamet çağrısıdır.

Cennetteki sevinç, hikayeyi süslemek için güzel bir metafor değil. Ruhsal bir gerçeklik: Tanrı seninle sevinir. Tanrı her geri adımını, bağışlanma dileğini kutluyor.

Belki de bu örneklemelerin en büyük mucizesi şudur: Tanrı kayıplara razı olmaz. “Sabır” demiyor. Şöyle diyor: Aramaya gidiyorum

Bu kelime bizi bulmaya cesaret versin. Ve aynı zamanda bize de arayan, kabul eden ve kutlayan bir kalp ver. Çünkü Tanrı’nın Krallığında, kutsallık günahkardan uzak değildir — Evet Aşkın karşısına çıkıyor.

Haber almak istiyorum Nimetler?

Her gün, Tanrı’nın sözünden güzel bir ayet okuyun ve Babanızla konuşun.

 

Yayınlanan: dezembro 27, 2019
Yapay zeka yardımı ile oluşturulan içerik
Yazar Hakkında

Gino

Sonraki İçerik

Amanda

yöneticisi