“Sonra İsa onu davet eden adama şöyle dedi:
“Bir ziyafet ya da akşam yemeği verdiğinizde, Arkadaşlarını davet etme, Kardeşler ya da akrabalar, Ne de zengin komşuları, Onlar da yapabilir, Bu arada,, Onu davet et, Böylece ödüllendirileceksin.
Ama. , Bir ziyafet verdiğinde, Yoksulları davet et, Zayıflar için, Eldivenler, Ve körleri.
Ne mutlu sana, çünkü onlar seni ödüllendiremez. Onun ödülü, doğruların diriltilmesinde olacak“.
Luka 14. bölüm:12-14
Günün İncilinin Önemi
Hıristiyanlar olarak Tanrı’nın Sözüne çok değer veriyoruz. Tanrı’nın Sözüne inanmak bizi kurtarır (Rm 10;17). Tanrı’nın Sözü böylece işyerinde, toplumsal yaşamda ve hatta aile ortamında dahi tüm koşullarda yaşam için rehberimiz olur. Tanrı’nın Sözüne göre yaşamayı hedef edinmeliyiz.
O Günün İncili, Luka 14:12-14 İlk bakışta basit görünen ama İsa’nın gerçekte konuşmasına izin verdiğinizde dünyanın genel mantığını altüst eden ayetlerden biri. Bu bir öğretimdir Cömertlik, Kalbin niyeti, Krallığın adaleti ve Tanrı ‘ dan gelen bir ödül.
Bu ayet şöyle diyor::
Sonra İsa, kendisini davet eden adama şöyle dedi: “Gündüz ya da akşam yemeği verdiğin zaman arkadaşlarını, kardeşlerini, akrabalarını ve zengin komşularını çağırma. Yoksa onlar da seni davet ederek karşılığını alırsın.
Fakat bir ziyafet verdiğin zaman yoksulları, kötürümleri, sakatları ve körleri çağır;
O zaman mutlu olacaksın. Çünkü onların ödülünü verecek hiçbir şeyi yoktur. Bunu, sâlih kişilerle birlikte diriltildiklerinde göreceksin” (Luka 14. bölüm:12-14)
Bu, üç ayet içinde her şeyi etkileyen bir metindir: nasıl ilişki kurduğumuz, karşılığında ne beklediğimiz motivasyonlarımız ve insanların “değerini” nasıl gördüğümüz.
Bu geçitten yavaşça yürüyelim — Çünkü İsa burada Hıristiyan yaşamının en derin sırlarından birini öğretiyor: Hesapsız sevmek.
1) Bağlam: İsa sofrada… Ve bu önemli
Luka ‘ nın 14. bölümünde çok sembolik bir sahne anlatılıyor: Bir yemek Bir din adamının evinde (bir Ferisi). İsa sokakta, havrada ya da kalabalığın önünde öğretmiyor. Onur, statü ve hiyerarşinin olduğu bir sosyal ortamda yaşıyor.
O zamanlar ziyafetler yemekten çok daha fazlasıydı. Öyleydi Sosyal etkinlikler, Önemli olduğunu göstermenin bir yolu. Davet ettiğiniz kişilerin sosyal konumunuzu yansıtması gerekiyordu. Ve davetler genellikle bir “değişim sistemi” olarak işliyordu: Ben seni bugün davet ediyorum, sen de beni yarın. Ben seni şimdiden onurlandırıyorum, sen de beni.
Yani masa, bu bağlamda bir Saygınlık ve Sosyal pazarlık.
Ve İsa, Tanrı’nın Krallığını ortaya çıkarmak için tam olarak oraya girer — Çünkü Krallık sadece bir din değil, gerçek hayattır. Günlük seçimlerle uğraşıyor.
İsa yemeğe kimin davet edileceğinden söz ederken, sadece manevi etiket konusunda bir ipucu vermiyor. O burada İnsan kalbini yeniden düzenleyerek.
2) Öğle ya da akşam yemeği verdiğinizde… ⁇: İsa günlük yaşamın bir parçası
İsa ‘ nın başlangıcı çok insani:
⁇ Ne zaman…”
Yemekler, buluşmalar ve etkinlikler düzenleyeceğinizi düşünüyor. Yetenekli olduğunuzu düşünüyor — Büyük ya da küçük — Paylaşmak için. İsa mal mülk sahibi olmayı mahkûm etmiyor. Soruyor: Elindekilerle ne yaptığını?
İncil’in her zamanki etkisi şudur: Tanrı sadece bazı fikirlere inanmanızı istemiyor;.
Günlük hayat, inancın en çok ortaya çıktığı yerdir.
Çünkü herkes teoride kutsal görünebilir. Ama pratikte… Yemek masasında, takvimde, davetiyelerde zaman ayırırken önceliklerimizde ve ilişkilerimizde inancımız ortaya çıkıyor.
3) ⁇ Arkadaşlarını davet etme… Akrabalar… Zengin komşular: Sözcük şoku
İsa’nın bu sözleri saldırganca gelebilir. Çünkü arkadaşların ve ailen iyidir. Ve İsa, yakınlarını davet etmenin günah olduğunu söylemiyor. Kendisinin de arkadaşları vardı ve onlarla yemek yerdi.
O zaman ne anlamı var?
İsa belirli bir şeye saldırıyor: Cömertliğin temel motivasyonu olarak karşılıklılık mantığı.
Şöyle diyor: “Yaptığınız hareketi sosyal yatırım haline getirmemeye dikkat edin”
Başka bir deyişle, ağ kurmak için iyiliği kullanmayın. Konukseverliği statü kazanmak için kullanma. Alçakgönüllülüğü övgü, itibar ya da karşılık olarak kullanmayın.
İsa’nın eleştirisi davet ettiğin kişiyle değil, Neden Siz davet ediyorsunuz.
Çünkü bir çeşit cömertlik var gizli bir ilgi.
Ve bu çok güncel.
Bugün de gizli amaçlı bir ‘ davetiye ‘ var:
-
Görülmek için yardım edeceğim
-
Ben vereceğim çünkü tanınmanızı istiyorum
-
İhtiyacım olduğu için yapacağım
-
Hizmet edeceğim çünkü bu bana itibar kazandıracaktır
-
İyi olacağım çünkü bu bana avantaj sağlıyor
İsa diyor ki, bu Krallığın kalbi değil.
4) Krallığın Cömertliği: Karşılık beklemeden vermek
Şimdi İncil’in merkezi geliyor:
Fakat bir ziyafet verdiğin zaman fakirleri, kötürümləri, sakatları ve körleri çağır
İsa, o zamanın toplumsal dışlanmasından söz ediyordu. Kıyıda yaşayan insanlar. Bu insanlar, o zamanki sistemde prestijsiz, güçsüz ve toplumsal olarak işe yaramaz kişilerdi.
Ve bu çok derin bir şey gösteriyor:
Tanrı’nın Krallığında, bir kişinin değeri onun sana ne verebileceğine bağlı değildir.
İsa, karşılığında ötekini seçmeyen bir sevgiye çağırıyor.
Şöyle diyor: “Eğer cennetin gerçek konukseverliğini yaşamak istiyorsan, dünyanın açmadığı yerleri aç”
Bu çok radikal.
Çünkü doğal eğilimimiz uygunluk çemberleri oluşturmaktır:
-
Bizi anlayanlara yaklaşırız
-
Kime benziyor
-
Bir şeyler ekleyecek olan
-
Güvenliği sağlayanlardan
-
Bize bir avantaj sağlayanlardan
İsa bunu kırar ve der ki, “Farkını ödeyemeyenleri davet et”
5) “Yoksul, sakat, topal ve körler” – fiziksel kategorilerden daha fazlası
İsa’nın sadece bu durumdaki insanların gerçek bir listesini oluşturmadığını anlamak önemlidir. O, sınıfları kullanıyor savunmasızlık ve Kaldırma.
Bugün bu insanlar kimler?
-
Yalnız olan ve kimse hatırlamayan
-
Toplumun kenarında yaşayanlar
-
Hasta veya engelli biri
-
İşini kaybettiği için utanıyor
-
Bağımlılığı olan ve hapiste yaşayan
-
Toplumsal olarak görünmez olan
-
Etkisi olmayanlar
-
Sesi olmayanlar
-
Ödeme yapamayanlar
İsa diyor ki, “Burada kalbimle buluşursun”
Çünkü Tanrı herkesi sever, ama kırıklara özel bir ilgi gösterir. Bütün Kutsal Kitap bunu gösterir: Tanrı yoksulların feryadına kulak verir, ezilenleri savunur, dışlananları kabul eder.
Ve işte vicdanımızı rahatsız eden bir soru:
İmanımız unutulanları da içerir?
6) “Mutlu olacaksın”. İnsanın geri dönüşüne bağlı olmayan mutluluk
İsa Sözü Kullanıyor Ne mutlu sana, “Mutlu, kutsal ve tatlı” anlamına geliyor.
Ve ilginçtir ki, bu insanların sana verecekleri bir şey olmadığı için mutlu olabileceğini söylüyor.
Bu dünyada öğrendiklerimizin tam tersi, değil mi?
Dünya, “Akıllı ol” diyor. Stratejik ilişkiler kur. Geri verebilene ver. Potansiyeli olanlara yatırım yap
İsa diyor ki, “Başkalarına vermeyi öğrendiğinde mutlu olacaksın”
Neden?
Çünkü kalp özgürleşir.
Farkında değilsiniz ama geri dönüş arayışı bizi hapsediyor. Keşif esirleri olacağız. Karşılıklı tutkuya kapılırsın. Birinin iyiliğine karşılık verildiğinde kendini iyi hissedersin.
İsa bunu iyileştirmek istiyor.
O, babasının sevgisiyle dolu bir kalp istiyor.
Bu ruhsal olgunluk.
7) Krallık Ödülü: “Doğruların Dirilmesinde”
İşte son söz:
Doğruların diriltilmesinde karşılığını alacaksın
İsa sonsuzluk konusunu getiriyor. Cömertliğimize büyük bir manevi ağırlık katıyor.
Başka bir deyişle, bugün yaptığınız şey gizlidir.
Ve burada çok özgürleştirici bir şey var:
Her ödül anlık değildir. Bütün hasat burada değil.
Sevgiyle yaptığınız bazı şeyler insanlar tarafından fark edilmeyebilir. Bazen kimse teşekkür etmeyecek. Bazen kimse anlamayacak. Bazen kimsenin hoşuna gitmez. Bazen hizmet edeceksin ve yine de yanlış anlaşılacak.
Ama İsa, “Baba görüyor” diyor
Ve baba gördüğünde, baba ödüllendirir.
Hıristiyan inancı “Tanrı ile ticaret” değil, Tanrı’nın adil ve sadık olduğu bir yaşamdır. Sevgiyle yapılanları unutmaz.
Doğruların diriltilmesi, İsa gibi yaşamanın değerli olduğuna dair büyük bir güvencedir.
8) İsa’nın İnsan Yüreği Hakkında Öğrettikleri
Bu İncil, içimizde saklı olan birçok şeyin kökenine dokunur:
a)) O, boşluğu açığa vurur
İyi görünmek için derin bir arzumuz var. Övülmek. Görüldüklerinde.
İsa tanınmayı mahkûm etmiyor, ama yüreği suçluyor Tanınmak için yaşıyor.
b)) Gizli bencilliği iyileştirir
Bazen verirsin, ama çıkarla. Biz servis ediyoruz, ama ücretli olarak.
İsa bizi saf sevgiye çağırıyor.
c)) “Merit” kültürüne karşı savaşıyor
Toplum genellikle insanlara “iyi” ya da “kötü” olarak davranır. İsa bunu kırar.
“İhtiyaç duyanları davet et” demiyor
“İhtiyacı olanları davet et” diyor
Tanrı ‘ nın Krallığı bir lütuftur.
9) Nasıl Yaşarsın? Luke 14:12-14 bugün, pratikte
Şimdi, romantikleşmeden şunu söyleyeyim ki; günümüzde yaşamak bir maliyet gerektirir. İsa da bunu biliyor. Bu yüzden müjde — İyi haber, ama aynı zamanda dönüşüm çağrısı.
İşte bu kelimeyi yaşamanın pratik yolları:
1) Masanı yeniden düzenle
Masanın anlamı gerçek olabilir (Evini) ya da simgesel (Sosyal çevresi).
-
Kiminle Yakınlaşırsın?
-
Sık dışladığı kişileri?
-
Kimi görmezden geliyorsun?
2) Sana karşılık veremeyeceklerine karşı cömert ol
Zaman, dinleme, pratik yardım ve varlık olabilir.
Krallığın kuralı basittir: Bir şey geri istemeyin.
3) Kasıtlı olarak konukseverlik gösterin
Konukseverlik bir lüks değildir. Yer açmaktır.
Olabilir:
-
Yalnız olan birine kahve ikram etmek
-
Yeni birini öğle yemeğine çağırmak
-
Hasta birini ziyaret etmek
-
İhtiyacı olan bir aileye yardım etmek
-
Her zaman yan yana duran birini dahil etmek
4) Alçak gönüllü ol
İsa gizliliği sever. Gizlilik motivasyonu arındırır.
5) Şöhret için değil, Sevgiyle Hizmet Edin
Tanrı’nın Krallığının pazarlamaya ihtiyacı yok. Merhamete muhtaç.
10) Tanrı’nın yüreği bu pasajda açıklanıyor
Aslında İsa diyor ki,:
Benim gibi olmak istiyorsan, benim sevdiğim gibi sev
Ve İsa’nın sevdiği gibi?
O geri ödeyemeyenleri sever.
Durumu olmayanları sever.
O, kırılmış olanları sever.
Hasta olanları sever.
O, kaybolanları sever.
Anlaşmadan aşık olur.
İncil bu: Tanrı bizi sevdiğinde biz O’na karşılık veremiyorduk. Tanrı, bize verecek bir şeyimiz olmadığında bizi kabul etti. Tanrı bize ruhen ‘yoksul, kör ve topal’ olduğumuz zaman hizmet etti.
Yani, İsa bize Tanrı’nın bizim için yaptığını başkalarına yapmamızı söylüyor.
11) Luka 14’e dayanan bir dua:12-14
Son olarak basit ama güçlü bir dua:
Rab İsa, senin krallığının cömertliğini yaşamak istiyorum.
Kalbimi tüm gizli niyetlerden temizle.
Geri dönüş, alkış ve tanınma ihtiyacını reddediyorum.
Gözlerimi aç unutulanlara, dışlananlara yaralılara.
Bana hesapsız sevme cesareti ver, talep etmeden hizmet etme,
Ödül beklemeyerek vermeyi,.
Hayatım açık bir masa olsun,
Bir konaklama yeri,
Ve aşkının bir yansıması.
Ve kimsenin beni görmediği zaman, bana şunu hatırlat: Baba görür.
Amin
Sonuç: Masanın müjde yeri olması
Luka 14. bölüm:12-14 bize İncil’in sadece tapınakta olmadığını gösteriyor. O masada. Davetlerde var. Seçeneklere bağlı. İlişkilerde var.
İsa bizi “bana verirsen sana veririm” mantığından çıkmaya ve Krallık mantığına girmeye çağırıyor:
Sevildiğim için veriyorum. Ben hizmet ediyorum çünkü bana hizmet edildi. Kabul ediyorum çünkü kabul edildim
Ve O şöyle söz veriyor: Bu şekilde yaşayan kişi mutludur — İnsanlardan bir şey aldığı için değil, çok daha büyük bir şeyden: Baba’nın ödülü, doğruların dirilmesinde.
Haber almak istiyorum Nimetler?
Her gün, Tanrı’nın sözünden güzel bir ayet okuyun ve Babanızla konuşun.
Yapay zeka yardımı ile oluşturulan içerik
